JEZIV PLAN KATOLIČKE EVROPE: Intermarijum, ili kako se cepanjem EU suprotstaviti SRBIJI i RUSIJI

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Share on LinkedInPin on PinterestShare on StumbleUponShare on TumblrEmail this to someone
rim
pixabay
Po savremenim katolički planovima, koje podržavaju i za čiju se realizaciju zalažu neki uticajni krugovi u Hrvatskoj, Mađarskoj i Poljskoj, Srbija treba da bude odsečena od Rusije i opkoljena sa svih strana, a sve južnoslovenske države treba da se okupe oko Hrvatske koja bi bila centralna figura u takvom savezu država, zvanom Intermarijum.

Ta „Nova Centralna Evropa“ (Intermarijum) bi praktično bila svojevrsna reinkarnacija Austrougarske, ujedinjujući Hrvatsku, Sloveniju, Poljsku, Slovačku, Češku, Ukrajinu, Litvaniju, Letoniju, Belorusiju, Rumuniju, Moldaviju, Bugarsku, Makedoniju, Bosnu i Hercegovinu, Mađarsku, Crnu Goru, Albaniju i takozvanu „državu Kosovo“.

Kako se navodi u tekstu koji je potpisao izvesni Dmitro Vilčinski na hrvatskom portalu novipogledi.hr, a koji do detalja govori sve o otom projektu, jedina nada za spas Centralne Evrope je Savez zemalja s pretežito katoličkim stanovništvom.

Kako analizira autor teksta, u Evropi dolazi do sve većeg razmimoilaženja političke budućnosti tzv. Stare levo-liberalne Evrope i Nove konzervativno-tradicionalne Evrope, koje prete da izmene kartu starog kontinenta.

Prema njegovim rečima, pritisci na „evropske vrednosti“ dolaze iz dva pravca: jedan je levo-liberalna strana, koja vrši pritisak na članice Višegradske grupe, pretežno katoličke Nove Centralne Evrope, a drugi je „ekstremno istočna ultra-pravoslavna rusko-srpska pravoslavna crkva“, koja po ovoj analizi vrši pritisak na umerene tradicionalne pravoslavne crkve istočne i jugoistočne Evrope.

„Iz tog razloga novi model saradnje raznih tolerantnih religija i sličnih kultura okupljen oko čuvara tradicionalnih evropskih vrijednosti, članica Višegradske grupe + Hrvatska stvara novi mogući savez prijateljskih država u kojima će i katolici, i umereni pravoslavci, grkokatolici i najtolerantniji muslimani izgraditi Novu Srednju Evropu koja će čuvati ono što smo nasledili od naših predaka, te poštovati i uvažavati razlike koje postoje“, navodi se u tekstu.

Naglasivši da je u 2016. Evropa ušla s najvećim problemima i podelama od Drugog svetskog rata, autor zaključuje da je za to najzaslužnija ruska aneksija Krima, kao i „rusko-ukrajinski rat“, koji su uništili klimavi sistem bezbednosti na kontinentu.

Kao drugi izvor nestabilnosti navodi se migrantska kriza i islamistički terorizam koji su ugrozili Evropu iznutra i doveli do sukoba između levoliberalnih vlada „Stare Evrope“ i konzervativnih čelnika „Nove Evrope“.

Kao rešenje za većinu ovih problema, nudi se „uskrsnuće ideje Srednje Evrope, ali bez Nemaca“.

Takva Srednja Evropa ujedinila bi Poljsku, Ukrajinu, Belorusiju, Letoniju, Litvaniju, Estoniju, Češku, Slovačku, Mađarsku, Rumuniju, Sloveniju, Hrvatsku, Bosnu i Hercegovinu, ali i Crnu Goru, Albaniju, Kosovo, Bugarsku i Makedoniju.

Glavni protagonisti ove ideje su konzervativni predsednici Poljske i Hrvatske. Štaviše, ova inicijativa već je napravila prve oprezne korake kroz oživljavanje Višegradske grupe (Poljska, Češka, Slovačka, Mađarska), a priključila im se i Hrvatska koja je već tokom oktobarskog samita Višegradske grupe aktivno učestvovala na tom samitu. Prvi rezultat ovih koraka bi trebo da bude izgradnja gasovoda Rijeka (Hrvatska) – Gdanjsk (Poljska).

Takođe, u pripremi je i vojna okosnica ovog saveza katoličkih država, jer su Poljska, Litvanija i Ukrajina krenuli u pravcu stvaranja zajedničkih vojnih jedinica.

U tekstu se dalje navodi da je upečatljivo to što većina mogućih članica ovog ujedinjenja pripadaju balto-slovenima, a Mađari, Rumuni i Moldavci poseduju „relativno jaku slovensku komponentu“.

S druge strane, tvrdi autor teksta „Južni Sloveni imaju snažnu ilirsku komponentu koja je njima veza prema Albancima – verovatnim, direktnim potomcima drevnih Ilira“.

Primetno je da je većina ovih država u različitim istorijskim razdobljima pripadala ili Poljsko-litvanskoj Uniji ili Austro-ugarskoj, a i da su sve te države postkomunističke, a kako se navodi, većina njih je preživela i „rusku okupaciju“.

Religijska pripadnost je danas u tim državama vrlo snažna oznaka identiteta lokalnog stanovništva. Poljska, Litvanija, Češka, Slovačka, Mađarska, Slovenija, Hrvatska su države gde prevladava katoličanstvo.

Letonija, Belorusija, Ukrajina, Rumunija, Bosna i Hercegovina, Albanija, Kosovo i Crna Gora imaju značajne katoličke manjine, a samo Estonija, Bugarska i Makedonija imaju vrlo malu katoličku manjinu. U Estoniji prevladavaju protestanti, dok u Bugarskoj i Makedoniji prevladava pravoslavlje.

U daljoj analizi osvrće se na muslimansko stanovništvo, primećujući da niti jedna od tih država nema veći broj migranata, iako značajan broj muslimana živi u Albaniji, Bosni i Hercegovini i na Kosovu, dok Ukrajina ima autohtonu muslimansku manjinu na jugu Ukrajine – Krimske Tatare.

Kako se navodi, posebnost tih muslimanskih manjina je njihova autohtonost u domicilnim državama i njihova odbojnost prema radikalnom islamu.

Autor posebno naglašava „Praktično u svim mogućim državama-članicama pravoslavlje nije fanatičnog i šovinističkog oblika kao što je rusko i srpsko pravoslavlje koje negira druge pravoslavne zajednice u državama koje one smatraju svojom zonom uticaja“, navodeći da „osnovni problem predstavlja nepriznavanje Ukrajinske pravoslavne crkve u svetskom pravoslavlju, te prisutnost Ruske pravoslavne crkve u Ukrajini i Belorusiji“, dodajući da „Makedonija i Crna Gora imaju isti problem sa Srpskom Pravoslavnom Crkvom na svojoj državnoj teritoriji, iako je SPC u Makedoniji praktično beznačajna“.

U nastavku teksta autor daje sebi na volju da ospe po „srpskom šovinističkom pravoslavlju“, koje po njegovim rečima „ima ulogu etničke crkve srpske manjine i propagira šovinistički obojeni srpski mesijanizam i netoleranciju prema drugima“.

U državama koje bi se mogle udružiti u Intermarijum (Međumorje), „tradicionalne hrišćanske i nacionalne vrednosti su vrlo jako izražene osim možda u nešto manje u Češkoj, ali i tamo mnogo jače nego u tzv. Staroj Evropi. Zato u slučaju formiranja tog saveza država Srednje Evrope, odnosno Međumorja, možemo očekivati stvaranja novog centra obnove Evrope. Tako obnovljena tradicionalna Evropa mogla bi dovesti do obnavljanja evropskog hrišćanstva“, zključije se u tekstu hrvatskog portala.

(Pravda/Srbin.info)

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Share on LinkedInPin on PinterestShare on StumbleUponShare on TumblrEmail this to someone